De Familie Arends in Nieuw Zeeland

Verslag van vrijdag 12 maart

Om 06.00 uur ging de wekker al. We vroegen ons af of we nog wel op vakantie waren, want dit was toch wel erg vroeg. De zon was nog niet eens op. Ook was het erg koud, buiten was het 1 graden en binnen in de camper leek het niet echt veel warmer. Omdat we de avond ervoor alles al hadden voorbereid, waren we ruim voor 7 uur al klaar met opstaan en ontbijten.

Toen we om 7 uur bij het camping office aankwamen bleek dat we niet de enige gekken waren die om deze tijd waren opgestaan en deze wandeling wilden gaan lopen, er waren er nog een stel die meegingen met het busje (eigenlijk was het al het 3e busje dat reed deze morgen, het eerste busje ging al om 6 uur, de tweede om 6.30, maar deze zaten allebei al vol).

Na een kwartiertje te hebben gereden over een onverharde weg kwamen we bij het drop off punt. Een parkeerplaatsje en een huisje er bij. Hier bleek al snel dat er zelfs nog meer mensen dan alleen diegenen uit ons busje in de vakantie 8 uur lang voor hun plezier gaan lopen. Achter ons kwam er namelijk een complete bus met zo'n 50 personen aan.

We begonnen rustig te lopen, sommigen dachten dat het een soort race was en gingen dus hard van start. We werden dus veel ingehaald en daar kon Jeroen niet zo goed tegen. Maar na een tijdje realiseerde hij dat we wel ingehaald zouden blijven worden, omdat er op een goede dag (en dat was het) zo'n 700 mensen deze route lopen. Het was dus ontzettend druk en de tocht kon met recht het predikaat krijgen van: 'You never walk alone'.

Het begin steeg rustig over een mooi aangelegd pad. Zelfs over een iets natter stukje waren complete houten loopbruggen aangelegd. Na de laatste wc, die volgens Mark qua stank Rotorua gemakkelijk overtrof, begon de echte klim. Er moest namelijk zo'n 300 meter gestegen worden naar het eerste zadel tussen Mt. Tongariro (1967m) en Mt. Ngauruhoe (2287m).

Het landschap bij deze vulkanen lijkt erg op 'Mordor' uit de film 'Lord of the Rings'. Dat is ook niet zo gek, want deze vulkanen zijn de achtergrond geweest bij de opnamens. Deze opnamens zijn gemaakt op de hellingen van Mt. Ruapehu, de hoogste van de drie. Het landschap heeft dus iets uitgestorvens en verlatens (behalve die andere 696 mensen dan) want er groeit erg weinig en overal ligt zwart lava gesteente.

Bovenop het eerste zadel waren we bij de 'South Crater' gekomen, hiervandaan moesten we nog even doorstijgen naar het hoogste punt van de tocht, de 'Red Crater' (1886m). Dit is nog een actief en stomende krater. Dit was erg mooi.Onderweg mocht Jeroen diverse keren een 'picture' maken van een alleenwandelende Singaporese dame. Hierna daalde het pad steil af naar 'Emerald Lakes'. Deze meren zijn zeer blauwgroen omdat er allerlei mineralen inzitten (en daarom moet je het ook echt niet drinken).

Hierna volgde er nog een lange afdaling naar de parkeerplaats (het ophaalpunt). Sommige mensen renden als gekken naar beneden. Sommigen zelfs met losse veters. In deze afdaling dachten ze de wandelaar behulpzaam te zijn door "handige" trapjes aan te leggen, maar dit loopt dus voor geen meter (niet lekker voor de knieen en je ritme). Kreten als #@#@#$%^ tapjes waren dus meerdere keren te horen.

Uiteindelijk kwamen we dan toch bij het ophaalpunt uit (we hadden het wel een beetje gehad). Hier stonden, zaten en lagen mensen uitgeput op hun vervoer te wachten. Af en toe reden er bussen aan en af. Ook ons busje kwam even na vieren ons ophalen.

Moe maar voldaan hebben we lekker gedoucht, gegeten (heerlijk gebakken eitje en brood) en zijn we lekker vroeg gaan slapen.



Klik hier om muziek te luisteren!	Zoek	Onderwerpen